بیانات

علم و قدرت انسان کامل در چه حد است؟

علم و قدرت انسان کامل در چه حد است؟

– چون انسان كامل خليفه خداست و خداوند نيز به همه چيز دانا: «اِنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَىء عَليم» (عنكبوت/۲۹،۶۲) و بر همه چيز تواناست: «اِنَّ اللّهَ على كُلِّ شَىء قَدير» (بقره/۲،۲۰) مى ‌توان انسانِ كامل را مظهر دو اسم عليم و قدير خدا دانست

و بر همين اساس گستره علم او را تا مرز اطّلاع بر غيب: «عالِمُ الغَيبِ فَلا يُظهِرُ عَلى غَيبِهِ اَحَدا * اِلاّ مَنِ ارتَضى مِن رَسول» (جنّ/۷۲،۲۶ـ۲۷)،

مشاهده ملكوت: «كَذلِكَ نُرى اِبرهيمَ مَلَكوتَ‌السَّماوتِ والاَرضِ» (انعام/۶ ،۷۵)،

دانستن زبان پرندگان: «عُلِّمنا مَنطِقَ الطَّيرِ» (نمل/۲۷،۱۶)، «فَقالَ ما لِىَ لا اَرَى الهُدهُدَ … فَمَكَثَ غَيرَ بَعِيد فَقالَ اَحَطتُ بِما لَم تُحِط بِهِ …» (نمل/۲۷،۲۰ـ۲۲) و مورچگان: «فَتَبَسَّمَ ضاحِكا مِن قَولِها» (نمل/۲۷،۱۹)،

و اِخبار از امور خصوصى افراد: «واُنَبِّئُكُم بِما تَأكُلونَ وما تَدَّخِرونَ فى بُيوتِكُم» (آل‌عمران/۳،۴۹) توسعه داد

و نفوذ قدرت وى را نيز تا سر حدّ خلق و ايجاد: «اَنّى اَخلُقُ لَكُم مِنَ الطّينِ كَهَيةِ الطَّيرِ فَاَنفُخُ فيهِ فَيَكونُ طَيرًا بِاِذنِ اللّهِ» (آل‌عمران/۳،۴۹)،

زنده كردن مردگان: «واُحىِ المَوتى بِاِذنِ اللّه» (آل‌عمران/۳،۴۹)،

شفاى كور مادرزاد و بيمار مبتلا به پيسى: «واُبرِئُ الاَكمَهَ والاَبرَصَ» (آل‌عمران/۳،۴۹)

و تصرّف در مادّه كائنات: «و اَلَنّا لَهُ الحَديد» (سبأ/۳۴،۱۰) كه از اين همه به ولايت تكوينى تعبير مى‌شود، پذيرفت.

 

 

اینها از باب مثال است؛ نه انحصار. لذا علم و قدرت انسان کامل، همان علم و قدرت خداوند است؛ البته به نحو مجاز، ظل و آیت.

لازم به ذكر است كه با توجه به گستره وسيع علم انسان كامل و محدوديّت علم ديگران است كه خداوند آنجا كه خود را از وصف همه واصفان منزّه مى ‌خواند وصف انسانهاى كامل را استثنا كرده و گفته آنان را در حق خود به رسميت مى ‌شناسد: «سُبحانَ اللّهِ عَمّا يَصِفون * اِلاّ عِبادَ اللّهِ المُخلَصين» (صافّات/۳۷،۱۵۹ ـ ۱۶۰)

و همچنين براساس نفوذ قدرت انسان كامل است كه اهل معرفت مقام وى را مقام مشيت اللّه و آيه كريمه «يَخلُقُ ما يَشاءُ ويَختارُ ما كانَ لَهُمُ الخِيَرَةُ سُبحـنَ اللّهِ وتَعالى عَمّا يُشرِكون» (قصص/۲۸،۶۸) و ديگر آيات مشابه را در مشيّت بر وى صادق دانسته و مشيت الهى را با حقيقت محمدى(صلى الله عليه وآله وسلم) و علوى(عليه السلام)متحد خوانده‌ اند.

 

عرفان علامه طباطبایی _ آیت الله حسن رمضانی

 

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا